ايميل من: elyas982@yahoo.com
همچنين شما را به ديدن وبلاگهاي شعر، عكس، داستان و طراحي كه در پايين لينك داده شده، دعوت مي كنم.
هفته اوّل فروردین 1387
هفته دوم اسفند 1386
هفته دوم بهمن 1386
هفته اوّل دی 1386
هفته چهارم آبان 1386
هفته سوم آبان 1386
هفته اوّل آبان 1386
هفته دوم مهر 1386
هفته سوم تیر 1386
هفته چهارم خرداد 1386
هفته سوم خرداد 1386
هفته سوم اردیبهشت 1386
هفته چهارم فروردین 1386
هفته اوّل فروردین 1386
هفته دوم اسفند 1385
هفته دوم بهمن 1385
هفته سوم دی 1385
هفته اوّل دی 1385
هفته چهارم آذر 1385
هفته اوّل آذر 1385
هفته چهارم مهر 1385
هفته دوم مهر 1385
هفته اوّل مهر 1385
هفته چهارم شهریور 1385
هفته اوّل شهریور 1385
هفته دوم مرداد 1385
مرداد 1386
استاد جواد خاوري (داستان)
گرجستان
زن عرب( متفاوت با همه چيز)
سعيد توكلي
شهرزاد اكبر
آدالار
سعيدكماليدهقان
اصغر صالحي(دوست من)
غلامرضا ابراهيمي
تازههاي ادبي
رستم عجمي(تاجيك)
عبدالحسين انصاري
محمدصادق دهقان
روحالامين اميني
حسين حسنپور(كاشان)
بنيامين ديلم كتولي
عبدالحسين انصاري
وحيد كياني( ايزه)
حامد رحمتي(زنجان)
معصومه شيخمرادي
سايت جن و پري
مرتضي پارسا
علي كاظمي(دو زبانه)
مسعود حسن زاده
محمد صادق دهقان
محمد صادق دهقان 2
بابک دولتی و مریم
استاکر
محمد واعظی
بی بی فاخره موسوی
آوا( پري و علي )
بسما...رضايي
مجله سخن نو ( آدليداستراليا)
عليرضا قزوه
بشير رحيمي
عفيق باختري
زهرا حسين زاده
قنبر علي تابش
هارون راعون
محمد علي بهمني
عبدالجبار كاكايي
ناصر فيض
آرش شفاعي
محمد شريف سعيدي
هوشنگ ابتهاج
فاضل نظري
داوود سرخوش
asef hosaini
مركز هنرهاي معاصر افغانستان
گروس عبدالملكيان
سايت ادبي وازنا
سميرا نوروزي
يادداشتهاي زيرزميني
آرمان صالحي
غزل پست مدرن
عشق من مايكوفسكي
نور حسن حيدري ( فكرت)
ليلا كردبچه
عبدالصابر كاكايي
مرتضي خسروي (كاريكاتوريست)
اصغر عاليزاده
توكا نيستاني
-'طراح قالب'-
اي خرم از فروغ رخت لاله زار عمر بازآ که ریخت بی گل رویت بهار عمر
مطالب اين شماره:
آخرين شعر من
يك بازي تازه ( عكس يادگاري)
داوود سرخوش در استراليا
آخرين غزل سيد رضا محمدي
ياد
جادهها
چينهاي پيشاني زميناند
كه هر روز بيشتر و پيرتر ميشوند
اينقدر به اين خطهاي طولاني خيره نشو
حتي اگر دوباره درختها عريان شوند
و برگها به شاخهها باز گردند
مسافر اين جاده بيخبري است.
□
ياد
ياد
ياد
ياد تو را هر نوروز كنار سفره ميمانم
كنار قرآن ساکت و ماهي دلتنگ
ياد تو آواز ميخواند
و از سفرهايش به سرزمينهاي دور ميگويد
يادت شيرين است
فكاهيهاي شيرين تعریف می کند
و ما ميخنديم
و گريه ميكنيم
يادت به شانههايم دست می کشد
و به لحن هميشگي ميگويد
" خَير است "
- تنهايم
بگذار از تو تازه شوم
بر رجهاي پوست تو دست بكشم
يادت آرام و مهربان گوش ميكند
- " اما خورشيد پشت دروازه رسيده است
بايد بروم "
هنوز به دانههاي كوچك تسبيح ايمان داري؟
به آيههاي اميد
و فال حافظ
اينقدر به اين خطهاي تاريك خيره نشو
مسافر اين جاده بيخبري است.
( اين يك بازي ساده است كه به نظرم جالب ميآيد. يك عكس را انتخاب كنيد و درموردش بنويسيد. خاطره آن عكس، اتفاقي كه در آن افتاده و .... دوستان عزيزم صادق دهقان، شهرزاد اكبر، سعيد توكلي، ليلا كردبچه، مرتضي خسروي و علی حبیبی و طاهره ده پایینی را به اين بازي دعوت ميكنم)
تازه به ايران آمده بوديم و در يك محله دورافتاده مشهد زندگي ميكرديم. يك روز برادرم با شادي بينهايت به خانه آمده بود. او يك دوربين عكاسي قرض كرده بود. سريع آماده شديم و بهترين لباسهايمان را پوشيديم. من شايد 8 يا 9 ساله بودم و او 12 ساله. تنها جايي كه به ذهنمان ميرسيد " حرم امام رضا(ع) " بود. كنار حوض روبروي يكديگر ايستاديم و اين لحظه تا ابد جاودانه شد.
من سر و كارم با مداد و دفتر و شعر بود و او زندگياش با سيمان و رنگ و ديوار. چند بار به جرم افغاني بودن دستگير و به اردوگاههاي مهاجران فرستاده شد. به هر حال زندگي او مدام در گريز و سختي و مرارت بود. او تمام توانش را براي آرامش ما ميگذاشت. واقعا جوابي براي محبتهاي بيشمارش ندارم. به بودنش افتخار ميكنم و شادياش را آرزومندم....
تور هنري داوود سرخوش در سال 2008م از روسيه آغاز شد و او در 21 و 23 مارچ در شهر مسكو برنامه اجرا كرد كه با استقبال بيسابقه علاقمندان همراه بود. سپس براي اولين بار به استراليا آمد و در پنج شهر بزرگ اين كشور، كنسرتهاي موفقي را در كارنامه هنري خود به جاي گذاشت.
و آخرين غزل سيد رضا محمدي
از كوچهها كه ميگذرم با تو نيستم
اي چند عمر همسفرم با تو نيستم
صبح آمديم شانه به شانهام ولي چه شد
از هر طرف كه مينگرم با تو نيستم
بازار را دكان به دكان گريه ميكنم
هر چيز تازهاي بخرم با تو نيستم
در روزگار دربدري با تو بودهام
از روزگار بد بدرم با تو نيستم
با تو زمین به شادی و غم دلپذبر بود
ای بی تو خاک غم به سرم با تو نیستم
اي زندهگاني به تمامي خيال پاک
اي تو هميشه در نظرم با تو نيستم
لعنت به زندهگي كه بدون تو بگذرد
لعنت به من كه ميگذرم، با تو نيستم
روزنامه اعتماد / سعدي گلبياني، نقدي بر مجموعه شعر «من گرگ خیالبافی هستم»
لينك ثابت | نويسنده | موضوع | تاريخ |
شادم چون كبوتري كه به سلامت به خانه رسيده باشد
با چند كرم كوچك بر نوك
و بيتابي كودكانش براي صرف شام
يك پياله چاي با سيد نادر احمدي
بار سوم بود كه تلفن زنگ زده بود و من حال جواب دادن نداشتم. اما اين بار سعي كردم از رختخواب بلند شوم. با تنبلي بلند شدم و به ساعت نگاه كردم. 10 كم 12 بجه ظهر بود. تلفن بيچاره هنوز به خودش ميپيچد. آن را برداشتم و با خستگي گفتم: الو، كيه؟ صدايي از آن طرف گفت: "منم، آماده باش تا ده دقيقه ديگه ميرسم ، چاي سبز و صبحانه مفصل را آماده كن، خداحافظ". اين را گفت و قطع كرد. هنوز گيج خواب بودم و يك لحظه هوس كردم بروم و دوباره دراز به دراز بيافتم، امّا اين كه استاد بود. به اطرافم نگاه كردم. اتاقي پر از كاغذ و رنگ و مداد و لباس روبرويم ميديدم. آنها هم مثل من هر كدام يك گوشهاي خمار افتاده بودند. دست به كار شدم. تنها ده دقيقه وقت داشتم...
سيد نادر احمدي را در مشهد ديده بودم. اولين بار بود كه به جلسه شعر "درّدري" ميرفتم و او مجري جلسه بود. آدم شاد و سرزندهاي مينمود. تازه كتاب دومش را چاپ كرده بود " گل پيراهن سارا". اما بعد از چند هفته شنيدم كه به به فرنگ رفته است. دوستانش از خوبيهايش ميگفتند و از شوخ طبعي و فكاهيهاي شيرينش و مدام ميناليدند كه چقدر زود ما را فراموش كرد و به آن طرف آبها دلبسته شد. ديگر كمتر شعر و نوشتهاي از او در مجلهها ديده ميشد. خلاصه اين گذشت و بازي تقدير مرا به مهاجرت واداشت و اتفاقا به ولايتي آمدم كه نادر احمدي آنجاست و پس از سالها او را ديدم. ولي او عوض شده بود. آنطور كه انتظار داشتم شاد نبود، نميخنديد و فكاهي شيرينش را هم نشنيدم. دلتنگ و غمگين مينمود.
همان روزهاي اول به خانهاش رفتم و با هم در پارك كوچكي قدم زديم. عصر بود و درختها ميلرزيدند. ميان ما سكوت بود. گفتم:" استاد چرا اينقدر گرفته به نظر ميرسيد؟ آدم كه نبايد اينجا غمگين باشد. اينجا كه ..." او به من نگريست، لبخند كوچكي زد و شروع كرد به گفتن. از آمدنش به فرنگ! و قصههاي تلخي كه باورش برايم مشكل بود. از تنهايي، بيهمزباني و بيهمكلامي. ازنامردمي بعضيهموطنانش. در آخر خنده تلخي كرد و گفت:" دلتنگي ساكتم كرده، خنده را از لبهايم برده. بگذار چند روزي بگذرد خودت ميفهمي..."
حالا ماهها ميگذرد و من اندكي از حالي كه او در سالهاي اول غربت داشته را حس ميكنم. اما خودم را بسيار خوشبخت ميبينم كه كسي چون او در اين شهر است تا گاهي از اين شلوغيها و خستگيها و گرفتاريها بگريزم و شعرهاي بادكردهام را برايش بخوانم، از دوستان قديم قصه كنيم و گاهي بخنديم.
صداي زنگ در ميآيد. خودش هست. در را باز ميكنم. لبخند ميزند و داخل ميآيد. با دو نان تازه كه از دكان افغاني گرفته است. چاي سبز را در پياله ميريزم. او به اتاقم مينگرد و به شوخي ميگويد: ماشاءالله چه اتاق شاعرانهاي داري رئيس!
22/2/2008 آدلايد
از آخرين شعرهاي سيدرضا محمدي تقديم به وحيد طلعت
( هفته پيش به اتفاق با سيدرضا گپ زدم. همان صداي صميمي و شوخ و مهربان. كلي قصه كرديم و غصه خورديم و غيبت كرديم. و اين شعر را خواند و من هم تندتند نوشته كردم، اميدوارم صحيح باشد)
پس او نبود گلي روي دست صحرا بود
كه سخت در برهوت بهار تنها بود
پس او گلي كه نمو كرده بود از قحطي
كه دست رنج تمام ستروني ها بود
گلي كه نامش را هيچ كس نميدانست
بدون نامترين سرگذشت دنيا بود
برآمد از صحرا از غبار خاك گذاشت
هزار مرتبه پر برگ بود، زيبا بود
تنش شكوه اساطیر باستاني شرق
تكلّمش ملكوت شرير اشيا بود
من از مسافرت پيري آمده بودم
كنار او، او كه او نبود امّا بود
به سردي جانش ديدهديده دست كشيدم
كوير لايزرع هر چه بود صحرا بود
مارچ ۲۰۰۸ لندن
چند لينك، ببينيد و لذت ببريد
تبريك صميمانه به دوست داستانويسم، حبيب صادقي براي برنده شدنش درپنجمین جشنواره سراسری شعر و داستان جوان سراسر کشور(ایران)
وبلاگ زيباي آدالار و وحيد طلعت و خاطرهاش از سفر به مشهد.
سايت زيبا و جالبي به نام مركز هنرهاي معاصر افغانستان
لينك ثابت | نويسنده | موضوع | تاريخ |
۱
براي سعيد توكلّي
هر بار كه چاي مينوشم
فنجاني براي تو ميريزم
در هر قهوهخانه
قلياني براي تو ميگيرم
من و تو طرحي كوتاهيم
دنيا
قصيدهاي بلند است*
من و تو
ماهيان لجبازيم
كه خلاف جريان باد ميدويم
برايم ني بزن يار
چوپان غمگينم
گرگها به دلم
دلتنگي به گلويم زدهاست.
مرا گرم كن يار
جنوب جهان سرد است.
۱/۳/۲۰۰۸
با سپاس ازاستقبالي كه ازمجموعه" من گرگ خيالبافي هستم" شد،كساني كه مايل به دريافت مجموعه هستند ميتوانند پست قبلی این وبلاگ را مرور کنند وبه اين ايميل بنويسند elyas982@yahoo.com و پس از دريافت كتاب مبلغ را بدون هزینه پست به شماره حساب (۴۲۱۳۵۶۸۳۰۸ - کد شعبه ۴۰۶۰- عابربانک تجارت- به نام لطیفه جعفری) واریز کنند.
۳
طوق زرّين همه بر گردن خَر ميبينم
تنها سرم درد ميگيرد، تنها افسردهتر و شكستهتر ميشوم. سرم را پايين مياندازم و به آرامي روزنامه را در زبالهداني ميپرتم. چيزهايي اتفاق ميافتد كه باوركردنش سخت است. هميشه ما داد زدهايم كه " مولانا" از ماست. " ابوعلي سينا" از ماست، " بيدل"، " سيدجمالالدين" و هزاران ديگر و مدام ميناليم كه چرا كشورهاي همسايه آنها را ايراني، تركي، يا هندي ميخوانند. اما حقيقت اين است كه ما كاري براي آنها نكردهايم. درست است كه وضعيت كشور هميشه بحراني بوده و هست اما واقعا ما ميراثداران خلفي نبودهايم و نيستيم. و تازه وزير فرهنگمان دستور ميدهد تا به جاي كلمه نامانوس و بيگانه " نگارستان"، واژه ناب و اصيل " گالري" را استفاده كنيم. ميخواستم يك مطلب طولاني بنويسم اما هيچ حوصلهاش را ندارم. يكي از دوستان عزيزم مطلب جالبي در اين مورد دارد،(ببينيد "وزير بيفرهنگ فرهنگ"). تنها به همین بیت حافظ بسنده می کنم:
اسب تازي شده مجروح به زير پالان طوق زرّين همه بر گردن خر ميبينم
۴
رادا اكبر
او را از سالها پيش ميشناسم. اولين بار به جلسه درّدري آمده بود با چند كاغذ پوشيده. ساكت و آرام يك گوشهاي نشست و تا آخر جلسه هيچ گپ نزده بود. كسي به من گفت كه او نقاشي ميكند و اين شد كه از او خواستم كارهايش را نشانم بدهد و او كاغذهاي پوشيدهاش را بيرون و آورد و من با ديدن هر طرح، انگشت به دهان ميماندم و بيشتر حسود ميشدم( آخر من هم آن زمانها مثلا رسامي و نقاشي ميكردم). آن دختر يك استعداد بود، يك نبوغي در قلممويش بود. او براي مجله " خطّ سوم" طرح ميكشيد. حالا شايد 5 سالي ميگذرد و او اكنون در كابل است. براي يك شركت خصوصي كار طراحي كتاب ميكند. و براي چندين مجله طراحي می کند. رادا يكي از نقاشان نخستین نمايشگاه نفاشي مدرن زنان افغانستان است که به تازه گی در کابل گشایش یافته است. اين خبر بسيار شادم كرد. اين نمايشگاه به نوبه خود يك حركت منحصر به فرد و شگفت هست. اميدوارم رادا اكبر و کسانی چون او همچنان بكشند و بيافرينند.
۵
لطفا اين نوشته از شهرزاد را بخوانيد. غوطه زدن در خود
۶
خاطرات يك تروريست
( براي خواندن ادامه اين نوشته، گزينه ادامه مطلب در پايين را كليك كنيد)
ادامه مطلب
لينك ثابت | نويسنده | موضوع | تاريخ |
خبرها:
مجموعه شعر من روانه بازار شده است. این کتاب توسط " نشر آهنگ دیگر" و به همکاری " حافظ موسوی" و " شمس لنگرودی" به چاپ رسیده. این مجموعه به " سید ابوطالب مظفری" و " حسین واحدی" تقدیم شده است.کسانی كه مايل به دريافت اين كتاب هستند لطفا قسمت آخر اين مطلب را بخوانند. ( عکس بالا طرح جلد کتاب می باشد)
" خطّ سوم" عنوان جشنواره بزرگي بود كه در آذر 86 در شهر" تبريز" ايران برگزار شد. خانم " شكريه عرفاني" شاعر هموطن ( كه اكنون در مسكو زندهگي ميكنند) به مرحله نهايي راه يافت و " الياس علوي" جزء برگزيدگان انتخاب شد.
و باخبر شدم دو دوست مهربان پيوند مبارك زناشوئي با يكديگر بستهاند. علي جعفري و رحيمه ميرزائي، از شاعران جوان حلقهء " درّدري" به شمار ميآيند. هركدام از آنها داراي صفات خوبي هستند كه شنيدن اين خبر باعث شادي بسيارم در غربت شد و اين شعر ناقابل را برايشان سرودم.
به: علي و رحيمه
خوشبختي*
پرندههاي بيآسمان
ماهيان بيدريا
شنيدهام خنديدهايد
هر چند آهسته آهسته
تا آرامش همسايه نشكند.
شنيدهام از ياد بردهايد
براي لحظهاي
دلتنگي را
آوارگي را.
امّا كاش به جاي "سدّ كارده" به " بند امير" ميرفتيم
به آب ميزديم
تر ميشديم
غربتمان را.
پيوندتان را كاش
به جاي "حَرَم"
در "مزار سخي" ميبستيم
وملّاي پيرِ مهربان ميخواند:
يك جلد كتاب سهراب و فروغ و شاملو
قبول است؟
جشنتان را كاش
به جاي " گلشهر"
در " قرغه" ميگرفتيم
رابعه به پيشوازتان ميآمد
مولانا پيالهها را پياپي پر ميكرد
و سرآهنگ به آوازي بلند سَر ميداد:
" شاد كن جان من كه غمگينم "
بگذار تصوّر كنيم
اين انار را از قندهار آوردهاند
اين انجير مزّه مزار ميدهد
اين سيب بوي باميان دارد.
پرندههاي بيآسمان
ماهيان بيدريا
تقديمتان باد
خوشبختي! *
- در اين شعر بعضي اسم مكانها هست كه نياز به توضيح دارد. " سدّ كارده": يكي از مناطق ديدني شهر مشهد. " بند امير": سدّ امير، از زيباترين سدّها درافغانستان. "حرم": منظور بارگاه امامرضا(ع) در مشهد. "مزارسخي": بارگاه حضرت علي در مزارشريف. " گلشهر": از مناطق محل سكونت افغانها در ايران . " قرقه": از مناطق خوش آب و هوا در كابل. " رابعه بلخي": اولين زن شاعر فارسي. " سرآهنگ": از استادان آواز كلاسيك افغانستان.
- " ماهیان بی دریا": این ترکیب و کلا بند اخر از یکی از شعرهای "محبوبه ابراهیمی" الهام گرفته شده است.
محبوب من/ من تو را خيلي دوست دارم/ و ميخواهم تاجي از گل سرخ برايت بسازم/ و روي سرت بگذارم. ميخواهم تو را بغل كنم/ به گونههايت دست بزنم/ اصلا تو را از پيش مادرت بدزدم/ و در يك جنگل دور زندانيات كنم/ مرا ببخش اما مجبورم دست و پاي تو را ببندم/ تا فرار نكني/ و اگر فرياد بزني/ مجبورم خفهات كنم/ فكر نكن شوخي ميكنم/ اما تو را خيلي دوست دارم/ چون كه يك تاج از گل سرخ ميسازم/ و روي سرت ميگذارم.
مراكز فروش در ايران
تهران:خيابان انقلاب، روبروي دانشگاه تهران، پاساژ فروزنده، طبقه زيرزمين، كتابفروشي خانه شاعران ايران.
نشر آهنگ ديگر: 88897970 – 021
مشهد: خيابان دانشگاه، چهارراه دكترا، كتابفروشي امام.
پاساژ مهتاب- کتابفروشی هیواد
خیابان چمران- کتابفروشی هیواد
آهنگ دیگر. ققنوس، پيام امروز،ماد، سرزمين
افغانستان:
در ماه آينده، در هرات، كابل و مزار توسط دوستان شاعر پخش خواهد شد. كساني كه مايل به دريافت اين كتاب هستند، لطفا مشخصات خود را به اين آدرس ايميلelyasalavi@yahoo.com روان كنند.
دوستانی که در کشورهای دیگر هستند به ایمیل مورد نظر بنویسند تا برایشان روان شود.
که روز هجر سیه باد و خانمان فراق
لينك ثابت | نويسنده | موضوع | تاريخ |
اي ساربان، اي كاروان، ليلاي من كجا ميبري؟
با بردن ليلاي من، جان و دل مرا ميبري
2
" من گرگ خيالبافي هستم"، اولين مجموعه شعرهاي من چاپ شد. بعد از حدود يك سال انتظار و دو بار ممنوعيت مجوز. اين كتاب توسط " نشر آهنگ ديگر" منتشر شده است. در پست بعدي، توضيحات بيشتري خواهم نوشت.
۵
" بگذاريم كه احساس هوايي بخورد" عنوان برنامهاي بود كه در 16 دسامبر در آدليد برگزار شد. در حقيقت اولين نشست فرهنگيان آسترالياي جنوبي بود كه به بهانه حضور خانم سوزانا الشفسكا و تقدير از ايشان در معرفي ادبيات مهاجرت افغانستان. اين برنامه به همت " سيدنادراحمدي" و چندتن از فرهنگيان برپا شد كه در آن مراسم شعرخواني توسط شاعران جوان شهر آدليد نيز اجرا شد.
۷
و من دوباره متولد شدم. تاريخها را اشتباه ميكنم و حتي روز تولدم را چند روز بعد فهميدم، آن هم توسط يك دوست قديمي مهربان. شعري تقديم به خودم:
۱
تو را ميشناسم
با گريه آمده بودي
و چشمهاي زيبايي داشتي
بر تو شب نشستيم
در گوشت اذان گفت
مردي به آوازي شكسته
و زني عاشقت بود
اما بر تو چه گذشته است؟
كه چنين تلخي
چنين بيرنگ
دلتنگ
آرزوهاي عجيبي داشتي
يادت هست ؟
۲
ميخواستم
چراغ بگيرم شب را
ميخواستم
براي گنجشكها لانه بسازم
روي آخرين شاخه
دور از چشم گرسنهترين سنگها
براي مادرم
شانه بخرم
تا اسبهاي سفيد وحشي روي سرش
رام شوند
آرام شوند
براي پدرم
عينك نو بگيرم
تا دنيا را روشنتر ببيند
براي تو كلكيني بسازم
روبروي دريا و آسمان
آنگاه
بر صندلي غروب بنشينيم
چاي سبز بنوشيم
و به دورها خيره شويم
اما باد وزيد ....
۳
و مرگ مثل يك راز بزرگ آمد
و مرا و تو را به يكديگر رساند
بخواب عزيزم
نه مادري
نه محبوبي
نه دوستي
تنها من براي تو گريه ميكنم
بر جنازهات نماز ميگذارم
تو را به خاك ميسپارم
بخواب عزيزم
نه ميني در كمين پاهايت خوابيده
نه پيامبري تازيانهات ميزند
نه رئيس جمهوري تيربارانت ميكند
بخواب
با رازهاي سرد نگفته
موريانهها تكه تكه، تو را ميشنوند.
28/12/2007
۹
ازآنجا كه اين روزها حال دلم چندان مناسب نيست چند شعر از دوستانم را كه به خودم تقديم شده، در اينجا ميمانم تا هم دلم تسلي بيابد و هم مّرديم از بس مشهور نشديم.
سعید توکلی
آهوی بی نظیرتر از بی نظیر ها
سبزند باز از نفس تو کویر ها
یک لحظه تا گذشتی از این سرزمین دور
سر به هوا شدند همه سر به زیر ها
بر دامنای کوه برقص و بکوب پا
تا پر شود مشام زمین از عبیر ها
داغ شکار نیست اگر غبطه می خورند
بر چشم های ساحره ات ماده شیر ها
عقل کسی به ساحت تو قد نمی کشد
در مانده اند در کف تو فالگیر ها !
اسطوره های مثل تو ازبس که نادرند
باهرعیارشان که بسنجی جواهرند
دنبال خودکشیدن دلهای خسته را
حتی بدون آنکه بخواهند قادرند
گاهی اگرکه سیل روان است محکمند
گاهی اگرکه سنگ ببارد مسافرند
معنای تلخ این همه انگشت روبه تو
این است:(دل مبندکه اینان مهاجرند)
□□□
آنگونه ای که بی هنرانی شبیه من
باهرزبان که ازتو بگویند شاعرند
شاعر رهاکن این همه غم راکه واژه ها
دیوانه وار منتظر بیت آخرند
عبدالحسين انصاري
آدم ها / ادای مجسمه ها را در می آورند/ و روی کا ناپه ها لم می دهند/ ولی تو با من از دخترا ن فرخار گفتی و/ از گرسنگی کلما ت/ زاینده رود تنها می تواند/ مشق های اصفهان را خط خطی کند/ ویا مثلا/ چند پل را از روی خودش عبور دهد/ ولی تو از تمام مرزهای جهان/ کلاغ پر عبور کرده ای/ آه الیاس اینقدر شانه های اصفهان را نلرزان/ کاشی ها هم آرامش می خواهند.
عاصف حسيني
سیاهی بالاپوشت / ابرهای نرمی است/ که فصل جفت گیری سگ ها و عشق بازی ما را دیر می کند / راستی! این که آقای شاعر خوب / می رود با سرود و صداقت و لبخند / از حوالی درد/ شوخی آخر فصل است / مطمئن باش عزیزم / مطمئن باش ما نمی میریم حتی اگر که شاعران تایمز...
۱۰
اي ساربان كجا ميروي ؟
ليلاي من چرا ميبري؟
لينك ثابت | نويسنده | موضوع | تاريخ |
اي ساربان، اي كاروان، ليلاي من كجا ميبري؟
با بردن ليلاي من، جان و دل مرا ميبري
2
" من گرگ خيالبافي هستم"، اولين مجموعه شعرهاي من چاپ شد. بعد از حدود يك سال انتظار و دو بار ممنوعيت مجوز. اين كتاب توسط " نشر آهنگ ديگر" منتشر شده است. در پست بعدي، توضيحات بيشتري خواهم نوشت.
3
آن نيمكت كهنه را سوختهاند
آن كوچه تاريك را خراب كردهاند
و اين هواپيماي نعلتي چهار نعل ميدود
و تو را از من ميدزدد
4
" بگذاريم كه احساس هوايي بخورد" عنوان برنامهاي بود كه در 16 دسامبر در آدليد برگزار شد. در حقيقت اولين نشست فرهنگيان آسترالياي جنوبي بود كه به بهانه حضور خانم سوزانا الشفسكا و تقدير از ايشان در معرفي ادبيات مهاجرت افغانستان. اين برنامه به همت " سيدنادراحمدي" و چندتن از فرهنگيان برپا شد كه در آن مراسم شعرخواني توسط شاعران جوان شهر آدليد نيز اجرا شد.
5
و من دوباره متولد شدم. تاريخها را اشتباه ميكنم و حتي روز تولدم را چند روز بعد فهميدم، آن هم توسط يك دوست قديمي مهربان. شعري تقديم به خودم:
تو را ميشناسم
با گريه آمده بودي
و چشمهاي زيبايي داشتي
بر تو شب نشستيم
در گوشت اذان گفت
مردي به آوازي شكسته
و زني عاشقت بود
اما بر تو چه گذشته است؟
كه چنين تلخي
چنين بيرنگ
دلتنگ
آرزوهاي عجيبي داشتي
يادت هست ؟
2
ميخواستم
چراغ بگيرم شب را
ميخواستم
براي گنجشكها لانه بسازم
روي آخرين شاخه
دور از چشم گرسنهترين سنگها
براي مادرم
شانه بخرم
تا اسبهاي سفيد وحشي روي سرش
رام شوند
آرام شوند
براي پدرم
عينك نو بگيرم
تا دنيا را روشنتر ببيند
براي تو كلكيني بسازم
روبروي دريا و آسمان
آنگاه
بر صندلي غروب بنشينيم
چاي سبز بنوشيم
و به دورها خيره شويم
اما باد وزيد ....
3
و مرگ مثل يك راز بزرگ آمد
و مرا و تو را به يكديگر رساند
بخواب عزيزم
نه مادري
نه محبوبي
نه دوستي