http://elyasalavi.blogfa.com/ ادبی، هنری fa blogfa.com Sat, 26 Sep 2009 16:10:18 GMT http://elyasalavi.blogfa.com/post-63.aspx   <P></P> <P> * اين اتاق  تا مدتي كه معلوم نيست، بسته خواهد ماند و دوستي‌اي را كه در اين چند سال با شما داشته،‌ از ياد نخواهد برد.</P> <P>  * از وبلاگ <A href="http://www.zenabpoem.blogfa.com/" target=_blank><FONT color=#3399ff size=3><STRONG>شعرهای زینب</STRONG></FONT></A> دیدن کنید و پیام بمانید تا بهانه ای شود برای ماندن و سرودن او. </P> <P>شاد زي</P> <P></P> <P> <HR> <P></P> <P> ...</P> <P>اگر عمیق‌تر نفس بکشی</P> <P> مرا به درون خويش مي‌بري</P> <P>و اگر نفست را باز دهی</P> <P>به ابرها می‌سپاری‌ام<BR><BR></P> <P> </P> <P>آنقدر سبکم</P> <P>که با قاصدکی به آسمان می شوم</P> <P>و با قطره بارانی بر بام تو برمی گردم</P> <P>...</P> <P> </P> <P align=left><FONT size=1>بيست و هفتم سپتامبر ۲۰۰۹</FONT></P> <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://i35.tinypic.com/25kh6xh.jpg" border=0></P> <P> <HR> <P></P> <P dir=rtl><STRONG>       شعري از زينب</STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG>هيچ چيز نمي‌تواند مرا چنين نگه دارد. بگويد بايست و خوابهايت را بخوان. "<FONT size=3> زينب</FONT>" شاعر نوجوان افغاني كه روزي بزرگ خواهد شد. شعرهاي او از قلب محله‌اي دور در " ورامين" رگ‌هاي مرا به جنبش درخواهد آورد. حالا هر كجا كه باشم:</STRONG></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>شب،  در خيابانها بلند است </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و خدا هر روز خوشبخت تر می شود</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بخواب</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>     که گويی قرن هاست زنهای محله </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>                                   شانه هايت را در بغل می گيرند.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بی خوابی</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>پلک هايم را کوتاه تر کرده!</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>من از صبح می ترسم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> برای يک معشوق مرده </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>                 ديگر دلتنگی ای نيست</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> که دست هايم نگران بلرزند،</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> و درست چند لحظه نگذرد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>که خاطرات ام اميدوار شوند، </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>                                  ايمان بياورند،</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>                                                شاد شوند.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>خدا چه حوصله ای دارد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>    با آوازهای ترسناک رقصش می‌گيرد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> از اين خبر دَمِ مادربزرگ تنگ شد،</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> و رنگ های اتاقم رفت.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>روزهاست که قليان ها دود می کنند،</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>                      گذشته هايم را در قهوه خانه،</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>روزهاست، گناهانم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>       شيطانند، اميدوارند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و خدا تعبير می کند مرا،</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>پيش از آنکه تو زيباتر شوی</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و آينده دردناک تر</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> هيچ کس نگفت:</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>که گناهان من، اندوه های بزرگی بودند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> و يا شايد که من دختری زيبا با گذشته‌ای تلخ</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آه ... من از کجا بدانم؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>     که شايد تو همان مرگ مهربانی باشی</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> و شايد خدا همان مسافر مهربانی نباشد،</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كه گناهانم را اعتراف کند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>            بوسه هايم را</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>عشق هايم را</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>               لبخندها و غم هايم را</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو چه فکر می کنی؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>                      من اگر لبخند بزنم،</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>شايد که ديگر اميدی نباشد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آرزويی نباشد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>فريادی نباشد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>روزهاست که هميشه می ترسم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>  من چه خواهم دانست؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو چه خواهی دانست؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>که روزی من -همان دختری زيبا-</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به کدام دستفروش دوره گردی فروخته شوم؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=left><FONT size=1>20 ارديبهشت 1388- ورامين <HR> </FONT> <P></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT> </P> <P></P> <P dir=rtl align=center><STRONG><FONT size=3>بدرود</FONT></P> <P dir=rtl> <HR> <P></P> <P dir=rtl>  </P> <P dir=rtl> </P></STRONG> Sat, 26 Sep 2009 16:10:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=elyasalavi&postid=63 elyasalavi http://elyasalavi.blogfa.com/post-63.aspx http://elyasalavi.blogfa.com/post-61.aspx <P dir=rtl align=left><FONT size=1> "مي دانم هست. يك جايي هست. اما نمي دانم كجاست"</FONT></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>من در فرارودم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>در تهرانم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بلخم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كاشغرم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو کجایی؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>کجایی تو ؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>من در طیّاره‌ي * مجنونم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و در كنارم مردي است</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>با بمبي در دل و بمبي در دست</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>من  در زندان زمانم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>زندانبان در من </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و من در او زندانم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>باید تمام <FONT color=#339900><STRONG>دعاها</STRONG></FONT> را بر اندام تو می‌نوشتم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بر موهايت</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>در گوشت</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بر لبت</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بر گردنت</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بايد تمام <FONT color=#339900><STRONG>دعاها </STRONG></FONT>را بر تو می‌نوشتم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>حالا تو کجایي؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>کجایي تو؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> من در ملکوتم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>با فرشتگان فاحشه مشغولم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>با فاحشه‌گان فرشته مشغولم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>اينجا اتاق انتظار</STRONG> است</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>قرار است کسی که در اتاق ديگر است</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كه در آن اتاق  <STRONG>بالاست</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بگردد تو را </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>میان همه‌ی قهوه‌خانه‌ها </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>کافی نت‌ها </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>گورستان‌ها</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و زیر پل‌‌ها </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و خانه‌های سیمانی</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و خانه‌های کاهگلي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و لای <STRONG>کَپَرها</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و لای <STRONG>کفن ها</STRONG> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>قرار است بگردد تو را </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اما دیر کرده است </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>بخت‌يارم</STRONG> من. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=center><FONT size=3><IMG style="WIDTH: 254px; HEIGHT: 315px" height=323 alt="" hspace=0 src="http://i25.tinypic.com/2eows5t.jpg" width=270 border=0></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو كجايي؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>كجايي تو؟</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>من در حمامم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>با آهوان تازه جوان كه در سرم مي‌دوند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>در رختخوابم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>با پنج حوری دلتنگ که به اندازه انگشتانم لاغرند </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> در باغم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>با گلهای معطُر رنگین</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و شاخه‌هاي شوخ  </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بخت‌يارم من</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اما <STRONG>کیست این صدا</STRONG> ؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كه : <STRONG>شیر این انار خون توست</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>عطر این گل، از رج‌های پوست توست</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و  <STRONG>تو پای این درخت چال شده‌ای</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>تو پاي همه‌ي درخت‌ها چال شده‌اي</STRONG> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>پای همه‌ي میزها</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>دیوارها</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>قرارها</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>قراردادها</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>پاي همه‌ي طيّاره‌ها چال شده‌اي</STRONG> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو كجايي؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كجايي تو؟</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>من در برهوتم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>برهوت در من است</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>همه‌ي اشياي گم شده</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>‌قطارهای دير كرده در من است</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>منم همه‌ی مسافران نیامده</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>سربازان بازنگشته</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>برّه های دریده</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>برده‌های بریده</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>منم آوازي كه در كوه پيچيده است</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و <STRONG>هيچ كس نمي‌داند از كجاست</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و <STRONG>هيچ كس نمي داند از كجاست</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>منم همه‌ی <FONT color=#339900><STRONG>اسب‌هایی</STRONG></FONT> که به گاری بسته شده‌اند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و شیهه نمی‌کشند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آه <FONT color=#339900><STRONG>اسبهاي</STRONG></FONT> بيچاره، من تیمارم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تيمارستان در من است</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> من در همه جایم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و همه جا در من است</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>امّا <STRONG>تو کجایی؟</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>کجایی تو</STRONG> ؟</FONT> <P dir=rtl align=center><IMG style="WIDTH: 337px; HEIGHT: 278px" height=308 alt="" hspace=0 src="http://i31.tinypic.com/2uyqhp5.jpg" width=349 border=0></P> <P dir=rtl align=left><FONT face="courier new, courier, mono" size=1>هفدهم سپتامبر دوهزار و نه</FONT></P> <P dir=rtl align=left><FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=1>* طيّاره: هواپيما </FONT></P> <HR> <P></P> Wed, 16 Sep 2009 17:20:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=elyasalavi&postid=61 elyasalavi http://elyasalavi.blogfa.com/post-61.aspx http://elyasalavi.blogfa.com/post-59.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=left><FONT size=1></FONT> </P> <P dir=rtl align=left><FONT size=1>به آنها كه به انتظار قابيلشان نشسته اند و " ا.م" و " پ. پاك" </FONT></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>در <FONT color=#ff3300>خون</FONT> من شنا كن </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>قابيل ِ قاتلم</STRONG> باش</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آن دختر كه شادمانه قدم برمي دارد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>از اولين هماغوشي باز مي گردد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آن گربه كه در خمار بعد ازظهر خميازه مي كشد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>جوجه‌ي  طلايي را به نيش كشيده </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>حرف تازه‌اي نيست</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كلكين را ببندد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>چيزي <STRONG>بين ما</STRONG> هست</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كه نام ندارد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مثل سردي رج‌هاي گردنت </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>رشته‌هاي نخي خوشبختي كه به شانه‌هايت وصلند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و <STRONG>حسّ حروفي كه در توصيف تو</STRONG> به هم مي‌آميزند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>چون كارد و چنگالي كه براي دريدن يكي مي‌شوند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> بگذريم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>در را ببندد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>نمي خواهم اشياء آشپزخانه در اين راز شريك شوند</FONT></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>پيش‌تر بيا</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>نفسي را كه سالها در گلويت حبس است</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و با نفس هاي ديگر فرق دارد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>همان قناري وحشي را رها كن  </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تا به آشيانه گلويم برگردد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>رها كن خودت را </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>از <STRONG>تمام پله ها</STRONG> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>از <STRONG>برج ها</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>از <STRONG>مناره ها</STRONG> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و <STRONG>از همه‌ي بلندي ها</STRONG> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>رها كن خودت را </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>رهايي خون است بر ديوار</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>خون است بر <STRONG>خيابان</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>خون است بر  كاشي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>بگذار از آب</STRONG>  بگذريم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>گلويم از حسرت<STRONG>  تَر</STRONG> است </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>در خون من شنا كن </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>هابيل ِ حلالم</STRONG> من.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://i30.tinypic.com/2yphill.jpg" border=0></FONT></P> <P dir=rtl align=left><FONT size=1>چهاردم سپتامبر ۲۰۰۹ <HR> <FONT size=2>لينك :  روشنك شاعري است در غربت، يكي از كساني كه زندگي  در اين شهر سوت و كور و بي حوصله را برايم قابل تحمل‌تر مي كند"</FONT><A href="http://www.roshanakamrein.blogfa.com/" target=_blank><FONT color=#0033ff size=3><STRONG>وبلاگ روشنك امرئين</STRONG></FONT></A>" <FONT size=2>اميدوارم سر بزنيد و نظر بدهيد.</FONT> </FONT> <P></P> Sun, 13 Sep 2009 21:58:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=elyasalavi&postid=59 elyasalavi http://elyasalavi.blogfa.com/post-59.aspx http://elyasalavi.blogfa.com/post-57.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> <FONT size=3>به كوچه نگاه مي كنم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به راهي كه تو از آن مي‌آيي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي آيي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي آيي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>پرستار پرده را پايين مي كشد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي گويد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بايد استراحت كنم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>سرم را روي بالشت ِ نرم بگذارم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و به چيزي فكر نكنم. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به كوچه نگاه مي كنم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به راهي كه تو از آن مي‌آيي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي آيي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي آيي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>گوسفندهایم تمام شده اند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اما خوابم نمي برد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>خوابم نمي برد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>دلتنگم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اندازه يك گاو دلتنگم. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به كوچه نگاه مي كنم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به راهي كه تو از آن مي آيي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي آيي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي آيي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به تكرار اين جمله عادت مي كني </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>چون تكرارِ آب در رودخانه</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>صداي ِ <STRONG>آمدن</STRONG> پاها از كوچه </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>يا تكرار همين قطره هاي سرخ بر كاشي. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>پرستار پلكم را پايين مي كشد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي گويد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بايد استراحت كنم. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P dir=rtl align=center><IMG style="WIDTH: 286px; HEIGHT: 392px" height=413 alt="" hspace=0 src="http://i31.tinypic.com/1zebbis.jpg" width=286 border=0></P> <P dir=rtl align=left><FONT size=1>۲۴ اگوست ۲۰۰۹</FONT></P> Sun, 23 Aug 2009 17:05:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=elyasalavi&postid=57 elyasalavi http://elyasalavi.blogfa.com/post-57.aspx http://elyasalavi.blogfa.com/post-52.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=left><FONT size=1>به آن پرنده‌هاي ناشناسي كه در اين روزها كوچ كرده‌اند</FONT></P> <P dir=rtl align=left><FONT size=1></FONT> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>با تو حرف مي زنم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كه<STRONG> مقتول</STRONG> توام. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تمام آن لحظه ها به تو خيره شدم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>نمي توانستي به چشمانم <STRONG>نگاه </STRONG>كني  </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>گفتي صورتم را بچرخانم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تا تازيانه ات بي پروا بتازد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>"<STRONG>چقدر شرمگيني تو</STRONG>" </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>هيچ كس نمي داند </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به گردنم خيره شدي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و هوسي دور در دلت ريشه كرد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>امّا آيه هاي روشني را از بر بودي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>" <STRONG>اعوذ بالله من الشيطان الرجيم</STRONG>"</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>" اعوذ بالله من الشيطان الرجيم" </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و <FONT color=#ff6600>شيطان</FONT> گريخته بود</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و باز من ماندم و تو </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>"چقدر شبيه مني تو". </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>  </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>" <STRONG>انگشتانت را مي شناسم</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>ما فرزند يك آدميم</STRONG> " </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اين آخرين جمله‌ام بود</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>پيش از آنكه انگشتانت با رگهاي گردنم بياميزد.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مرا ببخش </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كاش مي توانستم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>ناله زيباتري بكشم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> تا هر شب اينگونه نترسي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كاش يك صبح از خواب برخيزي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و <STRONG>يادت برود كه قاتل مني</STRONG>.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آن باد پنهان شاخه ها</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آن پرنده ي ناشناس بر كلكين</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آن سايه آرام همراهت </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اين صداي موهوم در ذهنت منم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>دست خودم نيست </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>حرفهای بسیاری دارم.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>ما هر دو مردگانيم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تنها تو <STRONG>نفس مي كشي و من نمي‌توانم</STRONG> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اما وقتي دستهايت را در آب مي‌شويي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>نفست بند مي آيد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>با من حرف بزن</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كه مقتول توام.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl align=center><IMG style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 363px" height=375 alt="با تو حرف مي زنم كه مقتول توام/ الياس علوي" hspace=0 src="http://i25.tinypic.com/6yl4x1.jpg" width=267 border=0></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=left><FONT size=1>سی و یک جولای ۲۰۰۹</FONT></P> <P dir=rtl> </P> Thu, 30 Jul 2009 20:17:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=elyasalavi&postid=52 elyasalavi http://elyasalavi.blogfa.com/post-52.aspx http://elyasalavi.blogfa.com/post-50.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>دستانت را گرفتند </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و دهانت را خرد كردند </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به همین سادگی تمام شدی</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>از من نخواه  در مرگ تو غزل بنويسم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كلماتم را بشويم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آنطور كه <FONT color=#ff3300>خون</FONT> لبهايت را شستند </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و خون لبهايت بند نمي آمد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو را شهيد نمي خوانم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو <FONT color=#ff3300><STRONG>كشته ي</STRONG></FONT> تاريكي هستي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كشته ي تاريكي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اين شعر نيست </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> چشمان كوچك توست </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كه در تاريكي ترسيده است </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>در تنهايي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>گريه كرده  </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اعتراف كرده است.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>نمي‌خواهم از تو فرشته‌اي بسازم با بالهاي نامرئي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو نيز بي وفا بودي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بی پروا می خندیدی</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>گاهي دروغ مي گفتي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو فرشته نبودي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اما </FONT><FONT size=3>آنكه سينه ات را<FONT color=#ff3300><STRONG> سوخته</STRONG></FONT> به بهشت می رود</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>با حوریان شیرین هماغوشی می کند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>با بزرگان محشور می شود</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو بزرگ نبودي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مال همين پائين شهر بودي. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي دانم از شعرهاي من خوشت نمي آيد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي گفتي: "<STRONG>شعرت استخوان ندارد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>قافيه و رديفش كو؟</STRONG>"</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>حالا ويراني ام را مي‌بيني؟ </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو قافيه و رديف زندگي ام بودي. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اين شعر نيست </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>   <FONT color=#6600ff><FONT color=#ff0000><STRONG>خون</STRONG></FONT> </FONT>دهان توست كه بند نمي آيد.</FONT></P> <P dir=rtl>  </P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://i29.tinypic.com/erx1c1.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl align=left> <FONT size=1>بیست و هشت جولای دو هزار و نه</FONT></P> Mon, 27 Jul 2009 18:04:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=elyasalavi&postid=50 elyasalavi http://elyasalavi.blogfa.com/post-50.aspx http://elyasalavi.blogfa.com/post-48.aspx <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P dir=rtl align=left> </P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> <IMG alt="" hspace=0 src="http://i32.tinypic.com/sesnjk.jpg" border=0></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>كسي بي‌دليل به حمّام نمي‌رود</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>قطره‌هاي ِرخوت ِهماغوشي را مي‌شويد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>يا عقده‌هاي ِعقیم ِ رگ‌ها را مي‌‌گشايد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>هيچ كس بي‌دليل به ميخانه نمي‌رود </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>دندانهايش زيبايي ِپسري را به نيش كشيده‌</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>يا شانه‌هايش به ديدار تازيانه دلتنگ است</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آن دخترك لاغر نيز بي‌دليل نمي‌رقصد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اندوه، بر موهايش نفت مي‌ريزد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>گرسنگي، چنين دستهايش را تكان مي‌دهد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>من اما بي‌دليل به خيابان رفتم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و به عابران سلام دادم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كسي صورتش را گرداند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>لبخند تيزي داشت</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>"مرگ" بود .</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> چيزي بگو </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تا از وسوسهء تاريكي برگردم.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=left><FONT size=1>۱۳ /جولاي /دو هزار و نه</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> Sun, 12 Jul 2009 21:24:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=elyasalavi&postid=48 elyasalavi http://elyasalavi.blogfa.com/post-48.aspx http://elyasalavi.blogfa.com/post-46.aspx <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>"چراغ به دست </P> <P dir=rtl>به دنبالم مي‌آيند</P> <P dir=rtl>جايي براي رفتن سراغ داري؟</P> <P dir=rtl>چراغ به دست مي‌آيند ..."</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>باشد. حق با توست. گيريم چراغ به دست به دنبالت مي‌آيند. اما تو آنقدر بلند فرياد مي‌زني كه بالاخره پيدايت  خواهند كرد. مي‌پرسي:</P> <P dir=rtl>   -         تو مي گويي، چيكار كنم؟</P> <P dir=rtl>   -         همان كاري كه قبلا مي‌كردي. سرت در لاك خودت باشد. مي فهمي كه؟ يك لاك‌پشت موّدب باش. سرت را بيرون نياور. در همان امنيت تاريك بمان. روشنايي بزرگ بيرون را بگذار براي ديگران. به تاريكي عادت كن. خورشيد دوزخ است.</P> <P dir=rtl>     سرت را برمي‌گرداني. اينطرف، ديوار بتوني محكمي است با نقش ساده مستطيلي. فكر مي‌كني اگر مورچه‌اي از آن بگذرد به راحتي ديده مي‌شود. به راحتي مي‌توان له‌اش كرد امّا از وقتي كه به ياد داري مورچه‌اي در اين اتاق نديده‌اي. كمي عجيب است. زير لب مي‌گويي: "خانه‌ي بي‌مورچه؟ امكان ندارد". حتما بايد جايي پنهان شده باشند. شايد شب‌ها،‌ نيمه‌شب‌ها وقتي خوابي بيرون مي‌آيند. بگذريم. مهم نيست. سرت را برمي‌گرداني. اينطرف انبوه كاغذ است و كتاب و قلم و كارتن‌هاي خالي غذا و شيشه‌هاي خالي نوشيدني. چيزهاي ديگري هم هست. مثلا پوست شكلات‌، تفاله هاي چاي كه وقتي تيره مي‌شوند از قوري‌ پرت كرده‌اي بيرون. يكي از آنها روي دمپايي‌ خاكستري افتاده است. يكي روي عكسي كه سالها پيش گرفته‌اي و دوستش داري. عكس يك مانكن است كه آنطرف شيشه خيره به تو نگاه مي‌كند و تصوير درخت روبرو بر ان افتاده. يكي از تفاله‌هاي چاي روي عينكت افتاده و قطره‌‌هاي قهوه‌اي چاي روي دسته‌اش خشك شده‌اند. رنگش به تفاله‌ي سيبي كه روي ميز پوسيده شبيه است. </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>    سرت را برمي‌گرداني. چيز ديگري براي فكر كردن نيست. و چيزهاي زياد ديگري براي فكر كردن هست. به ترانه‌اي فكر مي‌كني كه مدتها پيش شنيده‌اي. در يك خيابان شلوغ بود. شب بود. دخترك آكاردئون در دست، صدايش را در فضا رها كرده بود:"عاشق شدم به چشمات/ دادم دل به رويات / رفتي و پا گذاشتي / به سادگي رو حرفات / با ياد تو هميشه..." صداي دخترك در شلوغي ماشين‌ها گم مي‌شود. نمي‌تواني به راحتي ادامه‌اش را بشنوي. صداي دخترك در ذهنت مي‌نشيند. حزني در صدايش هست. حزني در صدايش.( مي‌خواهي براي اين حزن فلسفه ببافي امّا نه همين كافي است. وقتي پاي فلسفه مي‌ايد همه چيز به گند مي‌كشد). به سفري كه داشته‌اي فكر مي‌كني. گاهي لبخند مي‌‍زني. لبخندي سرد. مثل لبخند مرد محتضر.  </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>     سرت را برمي‌گرداني. همان ديوار بتوني است با نقش ساده مستطيلي. تمام اين روز و شب‌ها همين بوده است. همين ساده‌گي. همين هيچي. ذرات اين ديوار را مي‌شناسي. با نقش‌هاي كوچك تكراري‌اش شكل‌هاي عجيبي در ذهنت ساخته‌اي. ابرهاي پريشان،چهره‌هاي جورواجور، مرد دلتنگ،پسر شيرين. گرگ، گاو و ... و مورچه. مورچه؟ با هيجان در ذهنت داد مي‌زني:" مورچه؟ امكان ندارد". شادي ضعيفي به سراغت مي‌آيد. لب‌هاي خشكت را تكان مي‌دهي.مي‌پرسي:" <STRONG>جايي براي رفتن سراغ داري؟"</STRONG></P> <P>  </P> <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://i40.tinypic.com/2vrsp6w.jpg" border=0></P> <HR> <P></P> <P> </P> <P>نزديكي </P> <P></P> <P>نزديك به من </P> <P>نشسته‌اي </P> <P>روي آن صندلي سفيد </P> <P>و به انگشتانم زُل زده‌اي </P> <P>تا تو را بنويسم:</P> <P><STRONG>مرگ </STRONG></P> <P><STRONG> <HR> </STRONG></P> <P> </P> <P>چند لینک:</P> <P><A href="http://www.youtube.com/watch?v=ChTb1N0FEPs&feature=channel" target=_blank>مهاجران افغان در ایران</A></P> <P><A href="http://www.youtube.com/watch?v=PjXqJl5HVbQ&NR=1" target=_blank>بیا تو هم برده گی کن. نازیلا و صدای محبوسش </A></P> <P> </P> Sun, 07 Jun 2009 21:18:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=elyasalavi&postid=46 elyasalavi http://elyasalavi.blogfa.com/post-46.aspx http://elyasalavi.blogfa.com/post-45.aspx <P dir=rtl><FONT style="BACKGROUND-COLOR: #ffcc66" size=3></FONT> </P> <P dir=rtl align=center><FONT style="BACKGROUND-COLOR: #ffcc66" size=3>( اميدوارم اين  ... را <STRONG>كامل</STRONG> بخوانيد و <STRONG>بعد</STRONG> نظر بدهيد) </P> <P dir=rtl> <HR> <P></P></FONT> <P dir=rtl align=center> <STRONG> سيّال ذهن</STRONG></P> <P dir=rtl>خبر اين بود:</P> <P dir=rtl align=justify>"<B><I> </I></B><B><I>بر اساس اعلام رسمي اداره كل امور <FONT color=#ff6600>اتباع و مهاجرين خارجي</FONT> وزارت كشور، ثبت نام كليه اتباع عراقي و افغاني در آزمون سراسري سال 1388 </I></B><B>« ممنوع »<I> مي باشد.</I></B>"</P> <P dir=rtl align=justify>    به خواهرم گفتم اعتنايي نكند. امسال هم بخواند. شايد فرجي شد. هميشه همينطور است. آدم‌هاي ضعيف عادت دارند وقتي به سدي برمي‌خورند به فرج ايمان مي‌آورند. به قول مرحوم ناپلئون بناپارت: " <STRONG>اميد غذاي بيچاره‌گان است</STRONG>". " <STRONG><FONT color=#ff0000>شايد فرجي شد</FONT>"</STRONG> بقيه هم گفتند. مادر،‌ پدر و ديگران. و خواهرم با سرخوردگي كه از سال قبل داشت، امسال را هم خواند تا شايد " فرجي " شد. <STRONG>امّا</STRONG> " فرجي" نشد و اين خبر كه با <STRONG>فونت بزرگ</STRONG> در <I>دفترچه ثبت نام آزمون سراسري سال 1388</I>،  نوشته شده بود،‌ آينده او و دهها هزار جوان مهاجر ديگر را تغيير داد. چقدر جالب و عجيب است. يك جمله كوچك همه چيز را تغيير مي‌دهد. آينده دهها هزار انسان را. </P> <P dir=rtl align=justify>□</P> <P dir=rtl align=right>    چند روز پيش پوستر همايشي را ديدم با عنوان : " <FONT color=#ff3300>knowledge is power</FONT>" <STRONG>دانش،‌ قدرت است</STRONG>". در زمان‌هاي گذشته، تنها  عده‌‌ي محدودي حق باسواد شدن داشتند. فرزندان شاهان و درباريان و ثروتمندان. چرا كه دانش قدرت بود و هست. (قصه آن " انوشيروان عادل " را هم لابد شنيده‌ايد).  و كمتر از صد سال پيش( 24 آوريل 1915) دولت عثماني 300<STRONG> نفر از روزنامه نگاران و نويسنده‌ها و رهبران فرهنگي ارامنه را دستگير كردند</STRONG> چرا كه مي‌خواستند صداي فرهنگ يك ملت را ساكت كنند، زبان آن را ببرند و سرش را بزنند. و آن شروع بود (<A href="http://www.bbc.co.uk/persian/news/story/2005/04/050412_l-armenians-genocide.shtml" target=_blank>لينك را اينجا بخوانيد</A>)  و بعد چند صد هزار ارمني به درك واصل شدند و  آب از آب تكان نخورد. اينها و هزار داستان خواندني ديگر نشان مي‌دهد كه دانش قدرت است و <STRONG>هركس بيشتر داشته باشد، <FONT color=#ff0000>بيشتر دارد</FONT>. </STRONG></P> <P dir=rtl align=justify>□</P> <P dir=rtl align=justify>   زمانه زمانه‌ي عجيبي شده  است. اين آب آنقدر گل‌آلود شده كه <FONT color=#3333ff><STRONG>ماهيانش</STRONG></FONT> هم رنگ <STRONG>گِل</STRONG> گرفته‌اند. دين، اخلاق، حقوق‌بشر، <STRONG>مذهب</STRONG>، شهادت، نيرنگ، كفر، بني‌ادم اعضاي يكديگرند، <FONT color=#ff3300><STRONG>س‌ك‌س</STRONG></FONT>، بهشت،‌ دوزخ،‌ ثواب، جزا،‌ خوب،‌ شر، <FONT color=#ff3300><STRONG>سياست</STRONG></FONT> . اين كلمات آنقدر در هم حل شده‌اند كه ديگر نمي‌توان به راحتي آنها را شناخت و از هم تميز داد. به راحتي نيز نمي‌توان قضاوت كرد. در هر جبهه هزار دليل و توجيه وجود دارد. شايد بايد مثل بازي‌هاي كودكي <STRONG>تنها راه حل پرتاپ سكه‌اي به هوا </STRONG>باشد تا معلوم شود كدام "شير" است و كدام "خط".</P> <P dir=rtl align=justify> </P> <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://i44.tinypic.com/spu715.jpg" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl align=justify><FONT color=#ff0000 size=3><STRONG>شير :</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl align=justify>روزنامه را باز مي‌كني. معمولا اينطور شروع مي‌شود:</P> <P dir=rtl align=justify>    <STRONG>يك ميليون مهاجر مجاز و دو ميليون مهاجر غير مجاز</STRONG> افغان در ايران زندگي مي‌كنند. آنها با مزد كم‌،‌كارهاي سخت را انجام مي‌دهند و براي پيمانكاران سود بيشتري دارند و اين باعث بيكاري كارگران ايراني مي‌شود. آنها به رايگان از سوبسيدهاي دولتي كه براي حمل و نقل و مواد غذايي چون نان اعمال مي‌شوند،‌ بهره‌مندند و بيشتر از همه از امنيت. <FONT color=#ff3300>بيش از سي‌سال است</FONT> كه سفر به خانه همسايه را شروع كرده و همچنان به ماندن و مهماني خوردن اصرار دارند. اين حرف‌ها را دوست ديگري با لحن بهتري بيان مي‌كند. ( خواهش مي‌كنم بخوانيد<STRONG><A href="http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1234744&Lang=P" target=_blank>لينك را اينجا بخوانيد</A> ).</STRONG> <FONT color=#3333ff><STRONG>هزاران دانشجو در ايران تحصيل كرده‌اند و دهها هزار نيز در مدارس ابتدايي تا دبيرستان باسواد شده‌اند</STRONG></FONT> و همين‌ها كافي است تا هم پيش خدا شرمنده نبود و هم پيش بنده‌اش و حالا به قول معروف: <B>" مهماني تمام شده است، نخود  نخود، هر كه رود خانه خود</B>".  </P> <P dir=rtl align=justify>  به نظرت كاملا عقلاني و منطقي مي‌آيد. به واقع نيز چنين است. آدم در خانه‌ي پدرش هم نمي‌تواند اينقدر مهماني بخورد.</P> <P dir=rtl align=justify> <STRONG><FONT color=#ff3300 size=3>خطّ:</FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl align=justify>   جنگ <STRONG>خواهر و مادر</STRONG> نمي‌شناسد. كنيسه و مسجد و كليسا نمي‌شناسد. قرآن و سنّي و شيعه و ب ه ائي و مسيحي نمي‌شناسد. جنگ جنگ است. مثل يك سگ هار است كه پاي هر كسي را مي‌گزد و اگر گزيد،‌ زخمش به راحتي درمان نمي‌شود. شايد لازم باشد پا را قطع كرد يا به شهر رفت. در شهر بيمارستان‌ است. <STRONG>دكترها و خانم‌دكترهاي مهربان</STRONG> هستند. با هزار زجر پدرت تو را از روستاي دورافتاده‌ات به شهر مي‌آورد. امّا متاسفانه دكتر‌ها و خانم‌دكترهاي مهربان نيستند. يكي  جسد شويش را در گور مي‌كند، يكي  از ترس بدنامي در خانه محبوس است و چند تايي هم با هزار زرنگ بازي، ويزاي كشوري خوش و آب و هوا را گرفته‌اند و رفته‌اند. و رفته‌اند و حالا هيچ كس نيست و پاي تو درد مي‌كند،‌ وَرم كرده، درد مي‌كند. </P> <P dir=rtl align=justify>    پدرت شنيده است كه  در همين نزديكي‌ها سرزمين ديگري  است كه به زباني شبيه تو حرف مي‌‍زنند و به قبله‌اي شبيه تو نماز مي‌كنند و به ياد مي‌آوري " <STRONG>علي شفيعي</STRONG>" -پسرعمه‌ات- را كه سالها پيش به آنجا رفته و با آنها در يك صف جنگيده و شهيد شده است. مي‌گويند قبرش يك جايي در " <STRONG>بهشت رضا</STRONG>" است. پدرت تمام پولش را به دوستي مي‌دهد تا تو را به مرز برساند و خودش از دور رفتن تو را مي‌بيند. دور شدنت را و <FONT color=#3333ff><STRONG>حتي نمي‌تواند گريه كند،</STRONG></FONT> تو نيز نمي‌تواني. به راه مي‌افتي. در راه <STRONG>بسيار ديگراني</STRONG> را مي‌بيني كه هر كدام يكي از عزيزانشان را با دستان خود به گور سپرده‌اند. ديگراني كه از ترس، همه‌ي زندگي‌شان را گذاشته‌اند و حالا مي‌گريزند به اميد جايي بهتر كه باز هم به قول <STRONG>مرحوم ناپلئون</STRONG> " اميد غذاي بيچاره‌گان است". در راه كساني را مي‌بيني كه <STRONG>جنگ پوتينش را بر گلوشان گذاشته</STRONG> و آنها مدام <FONT color=#3333ff><STRONG>سرفه مي‌كنند. بالا مي‌آورند دود و غم و درد را</STRONG></FONT>. كساني كه <STRONG>جنگ، به آنها تجاوز كرده و آنها سربه زير مي‌گذرند.</STRONG> كساني كه جنگ،‌ مزرعه‌شان را سوخته و قلبشان را شكسته است. <STRONG>انبوه آدمهاي ساكت،‌ كوتاه قد، چشم بادامي، بي‌قلب و دلتنگ</STRONG> را مي‌بيني كه از كنارت مي‌گذرند. </P> <P dir=rtl align=justify>    به مرز مي‌رسي و مرز بسته است. مرز سالهاست بسته است. چرا كه آدمهاي زيادي پيش از تو از مرز گذشته‌اند و " <FONT color=#ff3300><STRONG>مرز</STRONG></FONT>" بسته  است. همين. توضيحي لازم نيست. امّا اينطرف سگ‌ها در كمين توست و پايت هم درد مي‌كند و بدتر از همه شكمت گرسنه است. و <STRONG>گرسنگي و گرسنگي و گرسنگي</STRONG>. و گرسنگي انسان را به راههاي عجيبي مي‌برد. به راههاي عجيبي كه از كوهها مي‌گذرد و تنها قاچاقچيان  انسان مي‌دانند و ماموران مرزي و <FONT color=#ff6600>كركسان گرسنه</FONT>. " <STRONG>از مرز گذشتيم</STRONG>" اين را يكي از قاچبران مي‌گويد و تو لبخند مي‌زني. " <STRONG>آدم خوش شانسي هستي</STRONG>" او ادامه مي‌دهد. با خودت فكر مي‌كني: "<STRONG>خوش شانس؟</STRONG>!". آري خوش شانس كه اگر چنين نبود تو نيز چون " <STRONG>سيد رضا" و " فيض محمّد</STRONG>" سر از "<STRONG> تلّ‌</STRONG> <STRONG>سياه</STRONG>" و " <STRONG>سفيد سنگ</STRONG> " در مي‌آوردي و يا به <STRONG>جرم ورود غيرمجاز</STRONG> از " شش ماه تا سه سال " زندان انتظارت را مي‌كشيد و يا مثل " قربان" در راه، قاچاقبران تو را رها مي‌كردند و تو از تشنگي و دلتنگي مي‌مردي. </P> <P dir=rtl align=justify>□</P> <P dir=rtl align=justify>    <STRONG><FONT color=#3366ff>بالاخره به شهري مي‌رسي</FONT></STRONG> و خوشبختانه، خانه " علي شفيعي" را مي‌يابي و مادرش تو را بازمي‌شناسد و با فروش مقداري از اسباب خانه‌اش،‌ پول قاچاقبري ات را مي‌دهد. اول مي‌روي حرم امام رضا و خوشحالي از اين رسيدن و مي‌گويي : " <STRONG><FONT color=#66cc00>يا امام  ِ غريب</FONT></STRONG>". و مي‌ماني و مي‌ماني و هواي خوش مشهد و تهران و شيراز و اصفهان و يزد ريه‌ات را پر مي‌كند و تو هواي روستاي دورافتاده‌ات را از ياد مي‌بري و البته هر شب به اخبار راديو ‌BBC گوش مي‌دهي كه از كمك‌هاي ميلياردي، <FONT color=#3333ff>نيروهاي حافظ صلح،</FONT> پارلمان مردمي، دفتر حقوق بشر و البته از <STRONG>شيك پوشي رئيس جمهورت</STRONG> مي‌گويد امّا پايان همه‌ي خبرهاي خوش اين است كه هنوز " <STRONG>سگ ِ‌ جنگ</STRONG>" زنده است و هنوز مي‌درد و مي‌خورد و درد موهومي در پاهايت زنده مي‌شود. </P> <P dir=rtl align=justify>     به حمام‌ مي‌روي. لباسهاي كهنه‌ات را مي‌شويي. اتو مي‌زني. از قيافه‌ات در آيينه خوشت  مي‌آيد. بعد به مكتب مي‌روي. مي‌خواني. با سواد مي‌شوي. بسيار ديگراني كه همراه تو آمده بودند و يا پيش از تو آمده بودند نيز سرنوشتي شبيه به تو را پيدا مي‌كنند. <STRONG>پدرانشان چاههاي عميق مي‌كنند، ساختمانهاي بلند مي‌سازند و پسرانشان به مكتب مي‌روند.</STRONG> با سواد مي‌شوند. تو نیز روزها درس می خوانی و شب ها کار می کنی در یک کارگاه خیاطی. دوستان ايراني پيدا مي‌كني. لهجه‌شان را ياد مي‌گيري با آنها حرف مي‌زني‌،‌ مي‌خندي، دوست مي‌شوي و دلت مي‌خواهد يك روزي  وطنت آباد شود و تو برگردي و دوستانت را مهمان كني.( در خيالاتت چنين فكر مي‌كني).</P> <P dir=rtl align=justify>   دوستان ايراني‌ات به جائي بنام " <FONT color=#ff0000><STRONG>دانشگاه"</STRONG></FONT> مي‌روند. بعضي از هموطنانت نيز و تو هم دلت مي‌خواهد به آنجا بروي. فكر مي‌كني آنجا پايان همه چيز است. بعدش مي‌تواني كارهاي بزرگ كني. آرزوهايت را برآورده سازي. مثلا " خانه بخري"، " براي فاميل‌ات خرجي روان كني" <STRONG>اصلا " وطنت را هم آباد كني</STRONG>" امّا به تو كه مي‌رسد مي‌گويند: " نه،‌ تمام شد... ثبت نام نمي‌شويد". دلت مي‌گيرد.افسرده و دلسرد و تكيده مي‌شوي. شروع مي‌كني به ناله كردن. دليل آوردن. تحليل كردن. (<STRONG>راستي فراموش كردم بگويم حتي ياد مي‌گيري <FONT color=#ff3300>تحليل كني</FONT> و جواب پس بدهي</STRONG>). مثلا مي‌گويي:" چطور است كه تاريخ كشورتان با هجرت پيامبر آغاز شده و حالا با مهاجران اينطور رفتار مي‌كنيد؟" و مثلا : "<STRONG>اگر ما به كشورتان مهاجر شده‌ايم به همان اندازه نيز از مردم شما در كشورهاي ديگر مهاجر شده‌اند</STRONG>" و يا: "آنها كه <FONT color=#ff0000><STRONG>كافر </STRONG></FONT>هستند و به دين ما پايبند نيستند رفتاري بهتر از اين با مهاجران دارند" و يا " <STRONG>چطور روي يكي از اسكناسهايتان اين جمله نوشته شده كه ديانت ما عين سياست ماست و</STRONG> ...؟" بعد هنوز فكر مي‌كني دلت پر است، مي‌گويي "اگر<FONT color=#339900><STRONG> امام زمان</STRONG></FONT> هم بيايد به سرزمين "<STRONG>امام زمان</STRONG>" بايد شناسامه‌ داشته باشد وگرنه مثل بقيه عرب‌هاي عراقي بايد اخراج شود"  و يا مي‌گويي " چطور است كه از فلسطينيان حمايت مي‌كنيد و از ما كه <STRONG>هم دين و همزبانتان</STRONG> هستيم، نه؟" گاهي تند مي‌شوي و مي‌گويي:" مصر گذرگاههايش را براي كمك به فلسطينيان مي‌بندد و شما دروازه‌هاي دانش را..." <STRONG><FONT color=#cc3300>بعد مي‌بيني</FONT></STRONG>... </P> <P dir=rtl align=justify> </P> <P dir=rtl align=justify>  <FONT color=#ff3300> <STRONG>بعد مي بيني نه،</STRONG></FONT> <STRONG>نه همه چيز را قاطي كرده‌اي</STRONG>. خودت هم نمي‌داني چه مي‌گويي. نمي‌تواني درست تحليل كني. شايد همه‌ي آن چيزها را كه خوانده‌اي،‌ <STRONG>غلط برداشت كرده‌اي</STRONG>. قادر به قضاوت كردن درست نيستي. نمي‌داني كدام طرف را بگيري. در هر طرف هزار دليل است و هزار بي‌دليلي. عقلت به جايي نمي‌كشد. تنها فكر مي‌كني <FONT color=#00cc00><STRONG>كاش زمين آنقدر بزرگ بود كه جا براي همه‌ي آدم‌ها بود</STRONG></FONT>. به دور و برت كه نگاه مي‌كني فقط يك جاده طولاني مي‌بيني. مدرك شناسايي‌ات باطل شده. جواز كارت وقتش تمام شده و اتاقت كرايه‌اش عقب مانده. كاپشن نخ نمايت را از روي  چمدانت برمي‌داري و در سياهي شب به راه مي‌افتي و در ذهنت زمزمه مي‌كني : " <FONT color=#ff3300><STRONG>كجاي اين شب تيره ، بياويزم‌ قباي ژنده خود را؟</STRONG></FONT>" </P> <P dir=rtl> □</P> <P dir=rtl>   به خواهرم گفتم: نمي‌دانم. نمي‌دانم. <STRONG>ما ملت از دست رفته‌ايم خواهرم</STRONG>. ما... ملت از دست رفته‌ايم ... <HR> <P></P> <P dir=rtl align=left> </P> <P dir=rtl align=left> <FONT size=1>به ياد محمّدرضا، باقر رفيع و قهّار عاصي</FONT></P> <P dir=rtl><B> </B></P> <P dir=rtl align=center><B>"بيگانه"</B></P> <P dir=rtl> <FONT size=3>برايم بخوان محمّد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مي‌خواهم برگردم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>از درّه سرازير شوم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>روبه‌رويم <FONT color=#339900><STRONG>مزرعه گندم</STRONG></FONT> باشد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>درختان <FONT color=#ff6600><STRONG>زردآلو</STRONG></FONT></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و گل‌هاي خشخاش </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>پيرمرد قرآن بخواند </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>پيرزن <FONT color=#ff3300><STRONG>چراغ </STRONG></FONT>را از ايوان به اتاق بياورد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و ما خيره به شعله‌ آرام بخنديم ...</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>- <STRONG>بس كن</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>  اين قصه كسي را به خواب هم نمي‌برد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بايد جايي تفنگي سرفه كند </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>پايي پژمرده شود</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>مزرعه‌‌اي بسوزد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و ما شبانه بگريزيم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>از "برغص" تا " قندهار"</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>از" كراچي" تا "مشهد".</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>□</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>برايم بخوان محمّد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تا از ياد نبرم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>محله فقيرمان را </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كه من از بردن نامش <STRONG><FONT color=#ff3300>شرم </FONT></STRONG>داشتم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>"ده‌متري ساختمان "</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>ده متري افغاني‌ها </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كولي‌ها </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>بلوچ‌ها</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>قرض</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>غم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ff3300 size=3>نامه‌ي تردّد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اردوگاه</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>همه‌ي آنها در محله ما مي‌لوليدند.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>"<STRONG>هي افغاني</STRONG> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>حواست كجاست؟"</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اين را كودكي گفت </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كه تازه زبان باز كرده بود</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>چشمان <STRONG><FONT color=#0033ff>معصوم عجيبي</FONT></STRONG> داشت</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و من ترسيدم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>از "گلشهر" تا "ورامين" ترسيدم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و  كودكان به لهجه‌ام مي‌خنديدند.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به آينه نگاه كردم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به <STRONG><FONT color=#ff3300>چشمان بادامي‌ام</FONT></STRONG> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>كه مرا از <STRONG>صف ِنان </STRONG>بيرون مي‌كرد</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و فاصله‌ام ميان خانه تا مرز بود</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>چون يهودي‌اي كه نامش </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>فاصله‌ء ميان اردوگاه تا مرگ بود. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>□</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>"<STRONG>بهار و يار و قلب بي‌قرارم</STRONG> "</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آري بلند بخوان </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تا محبوبم از پشت سيم‌ها و ستون‌ها بشنود</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>ما در همان كوچه‌هاي تنگ عاشق شديم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آرام قدم زديم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آرام خنديديم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>آرام گم شديم.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>□</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>محمّد </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>گاهي فكر مي‌كنم اين خيابان‌ها را نمي‌شناسم</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>اين كوچه‌ها را براي اولين بار ديده‌ام</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و درختان مرا به يكديگر نشان مي‌دهند</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>شب‌ها </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>پيش از خواب </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>پرنده ناشناسي به كلكينم مي‌كوبد</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به تكرار صدايش گوش دادم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>به آوازي محزون مي‌گويد:</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>"<FONT color=#ff6600><STRONG>بيگانه ... بيگانه</STRONG></FONT>".</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> مي‌خواهم خودم را پيدا كنم </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>تو را پيدا كنم از ميان گور دسته‌جمعي</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>محبوبم را از لاي ديوارهاي آوارگي </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3><STRONG>زني</STRONG> <STRONG>از </STRONG>ايوان صدايم <STRONG>بزند</STRONG> </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3>و من با <STRONG>تمام پاهايم</STRONG> بدوم. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3> </FONT></P> <P dir=rtl> <FONT size=1>پانوشت:</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=1>قهار عاصي: يكي از شاعران افغان كه مدتي در ايران و اتفاقا در محله " ده‌متري ساختمان"، جايي كه من نيز زندگي مي‌كردم، به سر برد امّا بخاطر نداشتن مدارك اقامتي ناچار به ترك ايران شد و در بمباران شهر كابل سال ۱۳۷۳ توسط مجاهدين كشته شد. - "بَرغص": روستاي زادگاه من در اروزگان- " ده‌متري ساختمان": يكي از فقيرترين محله‌ها در مشهد-"گلشهر": از محله‌هاي مهاجرنشين در مشهد- "كراچي" : از شهرهاي مهاجرنشين پاكستان- " بهار و يار و قلب بي‌قرارم" اشاره به ترانه‌اي افغاني با همين مطلع. </P> <P dir=rtl> <HR> <P></P> <P dir=rtl><FONT size=3>لينك : </FONT><A href="http://www.blogfa.com/Desktop/www.dorredari.com" target=_blank><FONT size=3>وب سايت درّدري </FONT></A><FONT size=3>كتاب در آب </FONT></P> <P dir=rtl><A href="http://www.shereno.com/news2.php?id=5779" target=_blank>حافظ موسوي و مقاله اي در مورد س‌ان‌س‌و ر</A></P> <P dir=rtl><A href="http://jawedan.com/fa/content/view/2134/82/" target=_blank>گفتگو با محمد كاظم كاظمي </A></P></FONT> <P dir=rtl> <A href="http://www.youtube.com/watch?v=xXvMiMVFhs0&feature=related" target=_blank>گزارشي تصويري از محله گلشهر مشهد در سايت Youtube </A></P> Mon, 01 Jun 2009 17:35:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=elyasalavi&postid=45 elyasalavi http://elyasalavi.blogfa.com/post-45.aspx http://elyasalavi.blogfa.com/post-44.aspx  </P> <P><FONT size=3>حس مي‌كنم  اسبي هستم كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده. اسبي كه به گاري بسته شده </FONT></P> <P><FONT size=3>و شيهه‌اش سكوت كوه را نمي‌شكند. </FONT></P> Fri, 15 May 2009 18:01:40 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=elyasalavi&postid=44 elyasalavi http://elyasalavi.blogfa.com/post-44.aspx